Sunday, September 12, 2010

Human Deformities Caused by Bizarre Diseases or Physical Anomalies (A PinoyChoiceMoTo Blog)


Massive Hand

The man with the largest hand in the world underwent a seven-hour surgery in Shanghai to reduce it and make it functional. Before the surgery, his left thumb was 10.2 inches long and his index finger measured close to 12 inches.

Fibroma


Fibroma is a skin disease involving connective-tissue new growth. It appears on the body as one or many pea to egg-sized or larger, soft or firm, round or flattened, painless tumors located beneath the skin. In the worst cases, these growths can cover the entire body.

Humans with Horns


Human Horns Once thought to be a myth, the incidence of human being growing “horns” is now documented. These cutaneous horns, also called cornu cutaneum are actually skin lesions, which cone-shaped protuberances grow from, creating the appearance of a horn

This 8-year-old girl from China suffers from a large tumor in her lower lip. She was born with the tumor and her family has been unable to afford the surgery to remove it.



Hypertrichosis is a medical condition characterized by the excessive growth of hair on places on the body where hair usually does not grow. Congenital Hypertrichosis is extremely rare and those who suffer from it are often called human werewolves. Reminds us of Teen Wolf a little bit…
No results were found for plastic surgery
This Indonesian man’s condition is the worst case scenario for those with from HPV. Of course, Dede also suffered from a genetic condition, which cause his immune system to not be able to combat the spread of this diseases’ symptoms – which in most cases are warts. Interestingly, specialists claim that his condition could have been abetted by high dosages of Vitamin B. Long-referred to as “tree man” because his resemblence to a tree, he has recently undergone a series of surgeries to remove the tree-like growths from his body, and is already on a road to recovery.

Haemangioma, a condition that causes abnormalities in the capillaries and veins in his face. Blood pools in his face, which has caused him to develop a huge weeping facial tumor. He is commonly called “The Man with No Face.” He has refused medical treatment because he is a Jehovah’s Witness.


Spina bifida: A birth defect (a congenital malformation) in which there is a bony defect in the vertebral column so that part of the spinal cord, which is normally protected within the vertebral column, is exposed. People withspina bifida can suffer from bladder and bowel incontinence, cognitive (learning) problems and limited mobility.
Spina bifida is caused by the failure of the neural tube to close during embryonic development. The neural tube is the embryonal structure that gives rise to the brain and spinal cord.
The risk of spina bifida varies according to country, ethnic group and socioeconomic status. In the US as a whole, spina bifida occurs in about one in every 1-2,000 births. The risk of spina bifida and other neural tube defects such as anencephaly can be decreased by women taking folic acid supplements before they conceive and during the first months of theirpregnancy.
Anencephaly is the absence of brain and spinal chord, a congenital defect. There is no cure or standard treatment for anencephaly and the prognosis for affected individuals is poor. Most anencephalic babies do not survive birth.



Albinism is a rare disorder found in fewer than five people per 100,000 in the United States and Europe. Other parts of the world have a much higher rate; for example, albinism is found in about 20 out of every 100,000 people in southern Nigeria.
There are 10 types of the most common form of the condition, known as "oculocutaneous albinism," which affects the eyes, hair, and skin. In its most severe form, hair and skin remain pure white throughout life. People with a less severe form are born with white hair and skin, which turn slightly darker as they age. Everyone with oculocutaneous albinism experiences abnormal flickering eye movements (nystagmus) and sensitivity to bright light. There may be other eye problems as well, including poor vision and crossed or "lazy" eyes (strabismus).
The second most common type of the condition is known as "ocular" albinism, in which only the eyes lack color; skin and hair are normal. There are five forms of ocular albinism; some types cause more problems-especially eye problems-than others.



Elephantiasis is the final chronic stage of a filariasis caused by the presence in the blood and lymph of a parasitic nematode worm. It is characterized by the thickening and hardening of the skin, together with an enormous enlargement of the part affected, usually the lower extremities. Its proper medical name is “neurofibrome.”
With God’s mercy and blessings plus advance technology in science and medicine, something can still be done to either cure an unusual disease or correct a physical defect.


The term cyclopia is commonly used to describe either the abnormality of true cyclopia in which a single median eye is the only ocular structure present or synophthalmia in which two globes (right and left eyes) are partially fused in the median position. Cyclopia (also cyclocephaly or synophthalmia) is a rare and severe form of holoprosencephaly and is a congenital disorder (birth defect) characterized by the failure of the embryonic prosencephalon to properly divide the orbits of the eye into two cavities. Its incidence is 1 in 16,000 in born animals, and 1 in 250 in embryos.
Cyclopes are rare congenital abnormalities; a severe form of holoprosencephaly resulting in children being born with just one eye. It results from failure of the cerebral hemisphere to separate during fetal development. The incidence is 1 in 13,000 live births but present in 1 in 2500 pregnancies that end up as miscarriage. It is incompatible with life. In this report we present a Cyclops delivered via cesarean section on account of ante partum hemorrhage secondary to placental previa type 11a.

Wednesday, July 28, 2010

Homesick o HomeSEKS?

Ako, natutuyo lang ang isip dahil walang anumang pressure sa trabaho samantalang sila, natutuyo ang pawis sa pagal na katawan kasabay ng pagkatuyo ng dignidad na patuloy na minamaliit at pinagsasamantalahan ng mga mas nakaaangat.”---bogs

abababababababab

Ano bang iisipin ko? Ah oo. Mag-iisip ako ng susunod na blog. E, anong sunod kong isusulat? Bahala na. Basta ang alam ko, ilang araw na rin ang lumipas mula ng matapos ko ang aking pinaka-latest na blog. [buntong hininga sabay halumbaba-----hirap nga pala magsulat!]. Hindi basta isang simpleng gawain lang na kapag may simpleng procedure ay magagawa mo na. Ang pagsusulat---walang pinipiling panahon at pagkakataon. Pabigla-bigla. Walang pasabi. Parang ulan---hindi mo mawari kung kailan hihinahon at titila. Parang buhay---hindi mo alam kung kailan ka nasa ilalim—kung kailan ka nasa ibabaw. Pero ang laging sigurado---may araw na sisikat sa umaga at magsisilbing liwanag sa mga nagdidilim na bahagi ng ating buhay.

abababababababab

Kahapon, umabot sa mahigit singkwenta ang temperatura dito sa Middle East. Ramdam na ramdam ko ang bawat kagat ng hangin sa aking balat kahit na ilang minuto pa lang akong nasa labas ng opisina. Naisip ko lang, paano kaya kinakaya ng mga laborers ang kanilang trabaho na mas lalong pinabibigat ng mala-impyernong init ng panahon? Marami sa hanay nila ay mga Indiano at Pakistano. May ilang Pinoy pero ang sigurado lahat sila ay pangkaraniwang tao na may pangkaraniwang balat at kasabay ko’y pare pareho naming nararamdaman ang kakaibang init dito sa Disyerto. 600 na dirhamo ang karaniwang sahod ng mga manggagawang tulad nila. Pumapatak sa 7,000 piso ang katumbas kung ico-convert sa Philippine Peso sa loob ng isang buwan. Hindi ko alam kung makatarungan pero patuloy nilang tinitiis at pinagtitiyagaan sa iba’t-ibang kadahilanan. Na-guilty na naman ako, mga blogreaders. Kung nabasa ninyo ang mga nauna kong blogs, nagsesentimyento ako dahil sa uri ng trabahong meron ako. Naisip ko, dapat pa pala akong magpasalamat. “Ako, natutuyo lang ang isip dahil walang anumang pressure sa trabaho samantalang sila, natutuyo ang pawis sa pagal na katawan kasabay ng pagkatuyo ng dignidad na patuloy na minamaliit at pinagsasamantalahan ng mga mas nakaaangat.”

abababababababab

Homesick? HomeSEKS? Ano nga ba? Gaano nga ba kahalaga ang seks sa buhay ng tao lalong lalo na sa buhay ng mga OFWs? Marami na akong nakausap na mga Pinoy ukol sa sensitibong bagay na ito. “Kesyo nakaka homesick daw kase”. “Kesyo nakaka-miss daw kase ang mga asawa at syota nila”. “Kesyo masarap daw kase”. Totoo kaya ‘yun?O, patuloy lang silang nililinlang ng demonyo? A demonic intuition na nagpapataas sa libido ng mga tao upang gumawa ng mga bagay na hindi kaaya aya sa mata ng tao at sa mata ng Diyos. Marami ng nagkamali dahil sa kalibugan (act of lust or lasciviousness) [no offense meant for the usage of this word] . Isang halimbawa, isang lalaki, may asawa at mga anak sa Pilipinas—nakabuntis ng kapwa OFW, ang resulta, nagbunga ng isang batang walang kamuwang muwang. Dalawa lang ang magiging opsyon ng babaeng OFW kung sakaling siya ay mabuntis. Una, umuwi sa Pilipinas, mawalan ng trabaho, ipaliwanag ang nangyari sa pamilya at tanggapin ang kahihiyan. Pangalawa, ipalaglag ang bata, ipagpatuloy ang pagtatrabaho at muling gawin ang kasalanan. Maraming mga ganyang kaso dito sa Middle East at hindi malayong maging sa iba pang mga bansa. May sari-sarili daw silang kwento. May sari-sarili daw silang dahilan. Pero ano pa man ang mga dahilang iyon, hindi ako kumbinsido sa mga gawaing tulad nito---gawaing baluktot at gawaing walang sapat na rason---larawan ng kataksilan at kahinaan.

abababababababab

Sinong nakapanood na ng kauna-unahang SONA ni Pangulong Aquino? Don sa mga hindi pa, better watch it right here http://triviabizonline.blogspot.com/p/sona-aquino.html. I am not a politician critic pero ang simpatya ko ay hindi madaling makuha. Sinseridad ang malimit kong pinagbabasehan sa pagkilatis sa lahat ng taong kilala at nakakasalamuha ko. Madaling maniwala sa mga sinabi nya. We’ll, no kidding aside, mas malaking porsyento ng konsensya ko ang naniniwalang may katotohanan ang mga sinabi nya dahil ito ang sinasabi ng konsensya at puso ko. Nakita ko ang sinseridad niya hindi bilang isang Pangulo kundi bilang isang tao. Kung totoo man ang mga sinabi nya (only if I could’ve the chance to conduct my own concrete investigations, lolz!) aba e mahiya naman talaga ang mga gumawa niyan. Hindi nyo ba alam na maraming mga maralitang Pilipino ang nagbabayad dahil sa inyong kasakiman? Hindi nyo ba alam na ang ugat ng pagiging mga mandarayuhan (OFW) namin ay ang inyong kalapastanganan sa kaban ng bayan? Ang Pilipinas ay hindi para sa mga pangarap nyo lamang. Ang Pilipinas ay hindi lamang bayan ninyo---bayan din namin, bayan nating lahat. Sana, mawakasan na ang bawat pagsasamantala sa mga Pilipinong umaasa ng lubos sa kanilang mga tagapamuno. Nagtiwala sa panahon ng eleksyon dahil nangangarap sila na isang araw ay bigla na lang mag-iiba ang ihip ng hangin---na isang araw, wala ng Pilipinong mahirap---na isang araw, wala ng OFW------na isang araw, wala ng pangarap ang hindi kayang tuparin.

Kasihan nawa tayo ng Poong Maykapal.

Tuesday, July 27, 2010

Countries with Most Facebook Users - A Perfect Glimpse

Adoption of Facebook in the Philippines has grown exponentially over the last 12 months. The Yahoo!-Nielsen Net Index for 2010, Facebook users grew from 4% in 2009 to 83% this year.

Facebook announced last week that it has reached 500 Million users. But it’s not only in the Philippines that Facebook is getting huge adoption rates.

The Guardian UK has posted a list of countries and the percentage of penetration for each.

Hong Kong took the top spot at 49% of the population, followed by Canada and the United Kingdom. Interesting to note that Chile is at 41% and Turkey at 31%. The Philippines is a bit way down there at 16%.

Overtone - Colorblind (Invictus OST)

Wednesday, July 21, 2010

Dance With My Father - Luther Vandross (Lyrics)

Pagpupugay sa mga Dakilang OFWs

"Pero napakasimple at napakapayak ng istorya at hindi malayong maabot ng inyong puso ang bawat nilalaman nito."---bogs

Isang makabagbag damdaming kwento ang muling pumukaw sa aking puso at nagmarka nang ilang makukulay na salita sa aking isip. Bagay na alam kong sapat na upang ilathala ko ito bilang isa sa aking mga blogs. Sa totoo lang, na-touched ako sa kwentong ito—dahil ako man’y maagang naulila sa ama. I was only two years old then when my father passed away. Mga blog readers, alam kong meron sa inyo ang magsasabi ng “naku, mukhang nakakainip basahin kase mahaba.Well, I can’t blame you for that. "Pero napakasimple at napakapayak ng istorya at hindi malayong maabot ng inyong puso ang bawat nilalaman nito". It was an Essay Writing winning piece about a son whose father is an OFW in Kingdom of Saudi Arabia. And here it goes------


Si Tatay...

1980 ako ipinanganak. Tatlong taon bago pinatay si Ninoy Aquino at anim na taon bago ang EDSA uprising. Taon ding ito nang nagkaroon ng malaking krisis sa langis ang buong mundo. P24.00 ang palitan ng dolyar sa piso at 48 milyon na ang populasyon ng Pilipinas. Ito rin ang taong unang pumunta ng Middle East ang tatay ko para magtrabaho.


Isang karpintero ang Tatay. Isang skilled worker. Malaki ang pangangailangan ng bansang pupuntahan ni Tatay sa mga katulad niya. Sabi ng Nanay mahirap daw ang buhay noong mga panahong iyon. Inabot na raw ang bansa ng economic depression na galing sa Europa at Amerika. Kaya minabuti ng Tatay na mag-abroad. Anupa't dalawa ang pinag-aaral niya at may bago na naman siyang bibig na pakakainin.

Parating pinapaalala sa amin ng Nanay na "nagtiis kaming magkahiwalay ng tatay ninyo para magkaroon tayo ng maginhawang buhay." Palibhasa'y parehas galing sa hirap, kaya siguro ganoon na lamang ang pananaw nila. Uuwi kada dalawang taon, tapos aalis na ulit pagkalipas ng dalawang buwan. Ganyan ang pattern ng buhay ng tatay ko.

Pumutok ang giyera sa Middle East noong 1989. Doon ko unang narinig ang mga salitang Operation: Desert Storm at Third Anti-Christ. Nandoon din si Tatay. Isang beses lamang siya nakatawag sa loob ng tatlong taon niyang pagkaka-stranded sa bansang iyon. Mabuti naman daw ang lagay niya. May tirahan naman daw sila at husto sa lahat ng pangangailangan. Hindi naman daw sila gagalawin sa giyera sabi ng embahada ng Pilipinas dahil hindi naman daw sila kasali sa awayan ng dalawang bansa at ng pakialamerong Amerika. Iyon naman pala eh, bakit ka pa rin nandyan?! Na-imagine ko na lang tuloy ang Tatay na parang isa sa mga sibilyan na dumadaan habang nakikipagbarilan ako sa larong Operation: Wolf sa SM City. Nang mahawi ang mga usok ng giyera umuwi na ang Tatay. Wala pang isang taon ay nakita ko na naman ang aking sarili na nakasakay sa arkiladong dyip para ihatid ang Tatay sa Airport papuntang Middle East. Ikaw ba naman ang magkaroon ng pinag-aaral na nurse, isang seminarista at tatlo pa sa elementarya. Kailangang kumayod, kailangang kumita.

Kung tutuusin maraming na-miss ang Tatay sa buhay naming magkakapatid, lalo na sa akin. Wala siya nang una akong magtalumpati sa entablado. Wala din siya nang grumadweyt ako ng elementarya at hayskul. Wala siya nang una akong nakipagsuntukan sa kaklase ko nang inasar ako nito habang binibigay ko ang libreng plastic na singsing na galing sa cheese curls sa kaklase kong babae. Wala din siya para turuan akong magbasketbol tulad ng ginagawa ng mga kapitbahay ko sa kanilang anak.
Wala rin siya para panoorin si Kuya na contestant sa Student Canteen at ako naman para sabitan niya ng medalya para sa mga Math competitions na sinalihan ko. Wala siya nang dumating ako sa punto ng aking buhay, na siya ring kinakatakutan ng lahat ng katulad kong nagbibinata--ang magpatuli. Wala rin siya para turuan akong maglanggas. Wala siya nang kauna-unahang lumabas ang pangalan ko sa dyaryong pang-estudyante bilang isang editor. Ipinagtabi ko siya ng mga kopya para maipagmalaki sa kanyang pagdating. Wala siya nang una akong tumikim ng alak dahil binasted ako ng dinidigahan kong babae. Wala rin siya nang sumubok akong manigarilyo at itapon ito pagkatapos ng dalawang hithit pa lang. Wala siya, wala siya parati.

Napansin ko na lamang na mas naiibuhos naming magkakapatid ang oras naming sa labas ng bahay at sa eskwelahan. Ang Ate ay kagawad ng Sangguniang Kabataan, ang Kuya naman ay matagal nang kinuha ng seminaryo, ang dalawa kong kapatid ay may mga sarili nang kina-career at ako naman ay natutuon sa aking pagsusulat.

Dumating ang isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko, ang pagdating ng Tatay at sabihing ito na ang huli niyang uwi dahil hindi na siya babalik ulit sa abroad.

Makalipas ang ilang buwan, trinangkaso ang Tatay. Sabi ng doktor ay overfatigue lang daw at kailangan niyang magpahinga. Pagkaraan nang ilang buwan, na-diagnose na may tumubong tumor sa utak ng Tatay at malignant na ito. Minsan naitanong sa akin ng uncle kong doktor kung nauntog ba ang Tatay o nabagsakan ng mabigat na bagay sa ulo. Nahihiyang ngiti, kamot sa ulo at isang "hindi ko po alam" lang ang naisagot ko.

Kung gaano kabilis na nadiskubre ang tumor niya sa utak ay ganun din kabilis na binawi sa amin ng Diyos ang Tatay. Habang pinagmamasdan ko ang Tatay habang mapayapa itong nakahimlay noong burol niya, nahihirapang tumulo ang luha ko. Kung tutuusin, hindi ko kilala ang taong ito. Siya ang tatay ko. Kalahati ng pagkatao ko ay galing sa kanya. Pero kung tatanungin mo ako kung anong gusto niyang timpla ng kape, kung allergic ba siya sa hipon na paborito ko, kung San Miguel o Purefoods ba ang team niya sa PBA - isang malaking EWAN lang ang maisasagot ko sa iyo. Noong bata pa ako, nasa abroad ang Tatay. Kapag nandito naman siya para magbakasyon, mas malaking oras ang nagugol niya sa pag-aasikaso ng mga papeles niya para sa susunod niyang pag-alis. Nang tumigil na siya sa pagtatrabaho, ako naman ang abala sa mga reports, periodical examinations at mga research works. Nang nasa ospital na siya, kahit makipagkuwentuhan ay mahirap nang gawin dahil halos hindi na siya maintindihang magsalita dulot ng chemotherapy.

Matagal nang patay ang Tatay. Minsan nabalitaan kong dumating na ang seaman na tatay ng boss ko, pilit ko siyang pinauuwi nang maaga. Minsan ding buong kawilihan kong pinagmamasdan ang isang kaibigan ko na nagmamadali dahil baka masaraduhan na siya ng grocery. Kailangan niyang makabili ng ingredients ng spaghetti dahil 'yun daw ang bilin ng tatay niyang na-stroke. Minsan rin nang makainuman ko ang matalik kong kaibigan habang binubuhos niya sa akin ang sama ng loob niya sa pagbabalik ng tatay niya na malupit sa kanila nang mahabang panahon at ipinagpalit sila sa ibang babae. Sa tingin ko lang, "Buti ka pa nga may Tatay pa." Syempre hindi ko sinabi iyon sa kanya. Baka mamaya tanungin pa niya ako kung kanino ako kampi, kami pa ang mag-away. Minsan din sinamahan ko ang kababata ko nang dinalhan niya ng pansit ang tatay niya sa City Jail. Hindi naman sila nagtatanong kung bakit ako ganun. Wala naman silang alam kay Tatay.

Maraming pagkakataon na nanghihinayang ako dahil masyadong maaga ang paghihiwalay namin ng Tatay. Gusto kong sisihin ang Pilipinas dahil napakahirap ng buhay dito. Sa Amerika ba may tatay na nangingibang-bansa para makapagtrabaho lang? Naisip ko tuloy na sumama na lang sa mga nagpipiket na mga migrante dahil alam ko tulad ko rin sila. Kadalasan rin sinisisi ko si Saddam Hussein at ang Gulf War dahil kinuha nila ang tatlong taon sa buhay ng Tatay. Sayang ang tatlong taong iyon. Nakalaro ko man lang sana ang Tatay ng basketbol o di kaya'y naturuan niya akong mag-bike. (Beinte anyos na ko nang matuto mag-bike).

Isa sa mga klase ko sa writing ang nagpasulat sa amin ng kahit ano tungkol sa aming mga tatay, samahan pa ng larawan kung maaari. Bigla tuloy akong nalito. Hindi ko alam kung anong tungkol sa Tatay ang isusulat ko.

Ikuwento ko kaya na isang Overseas Contract Worker si Tatay. Isang bagong bayani. Nag-aambag ng malaki sa ekonomiya ng Pilipinas. Sabihin ko kayang may larawan ng tatay kong may suot na hard hat na dilaw, construction boots at may hawak na drill at kasama niyang nakangiti ang mga kapwa niyang Pilipino with matching background na disyerto. O kaya ang larawan nilang magkakababayan habang ipinagdiriwang nila ang New Year at nag-iiyakan dahil tinutugtog ang Lupang Hinirang. Ang drama no?


Kuwento ko kaya na isang survivor ng Gulf War ang Tatay. Na natutulog siya at ipinaghehele ng mga Patriot at Scud Missiles. Pakita ko kaya ang mga remembrance ng Tatay na mga dull na landmines. Adventure naman ang dating nito.

Kuwento ko kaya kung paano hindi nagpabaya ang Tatay sa pagbibigay ng pangangailangan namin. Hindi kami sumasala sa pagkain, may magagandang damit, maayos na tirahan at nakakapag-aral. Siya ay naging isang good provider. Siguro isang malalim na buntong hiningang "Haaaaaay!" ang ibibigay sa akin ng mga kaklase ko.

O di kaya'y dalhin ko ang picture ni Tatay habang kini-chemotherapy siya. Ikwento ko din kaya na naging mabilis ang lahat ng mga pangyayari. Na inoperahan siya sa loob ng walong oras at binutasan ang ulo niya. Na nakalabas pa siya ng ospital. Pagkatapos ng isang linggo, agad siyang namatay. Tragic naman ang approach ko nito.

Gayahin ko kaya ang kuwento sa telebisyon na tipong galit na galit sa mundo ang anak dahil hindi ito nabigyan ng sapat na atensyon dahil inuna ng kanilang tatay ang pinansyal nilang pangangailangan. Teka, hindi naman totoo yon eh! Napaka-unfair naman 'nun kay Tatay.

Ikuwento ko na lang kaya ang isa sa mga magagandang alaala namin kay Tatay. Apat na taon ako noon. Malinaw na malinaw pa sa alaala ko ang pangyayari. Kadarating lamang ng Tatay pagkaraan ng dalawang taon. Nagkaroon ng simpleng party sa bahay. Kainuman niya ang mga kumpare niya nang tumayo siya at binuhat ako mula sa kuna ko habang pinaglalaruan ko ang bagong matchbox na pasalubong niya sa akin. Inutusan niya ako na ikuha siya ng beer sa refrigerator. Pagkakuha ko ng beer ay kinandong niya ako at buong pagmamalaki na ibinida sa mga kumpare niya na natanggap na raw ako sa local na Day Care Center dahil abot na ng kanang kamay ko ang aking kaliwang tenga kahit idaan pa sa ibabaw ng ulo ko at matatas na ako magsalita at madali raw akong matuto. Matagal din akong nanatili sa pagkakandong niya. Mistula siyang bagong dating na hari na suot-suot ang kanyang korona. Ako ang kanyang korona.

Kapag naaalala ko ito, napapawi ang lahat ng panghihinayang ko sa mga taong kailangan niyang magtrabaho at mawala sa piling namin. Mga panahong kasama ng mga tatay nila ang mga anak nila. Ito na lang ang isusulat ko. Bago ang lahat, pupunasahan ko muna ang mga luha ko at ang patulo ko ng sipon. Baka mapatakan pa ang keyboard ng computer at ang hawak kong picture. Picture ng isang paslit na may hawak na bote ng beer habang kandong ng tatay na kitang-kita ang kasiyahan sa mukha.


MY STAND:

Maging gabay sana ito sa lahat---tatay ka man, ina, o anak. Malaking bahagi ng ating pamilya ang nakasaalang-alang sa bawat nating paglisan at pagtanggap ng hamon bilang mga OFWs. Maraming dapat isakripisyo. Maraming dapat pansamantalang bitiwan--kasama na ang mga oras na dapat ay nakalaan sa ating mga pamilya. Kahanga-hanga ang mga kasamahan nating OFWs, hindi ba? Masakit para sa atin ang ganitong sitwasyon---ngunit patuloy nating tinitiis dahil para sa atin, wala nang mas mahalaga ngayon kundi ang makitang nasa maayos na kinalalagyan ang ating mga pamilya---malungkot...masakit...pero may pusong sumisimbolo sa kagitingan ng mga OFWs saan man sa mundo!!!

Monday, July 19, 2010

Flush the Toilet

“Proud kami sa inyo at dapat maging proud din kayo sa sarili ninyo…”---bogs

babababababa

Ayon kay Gene Fowler, isang biographer at journalist, “Writing is easy. All you do is stare at a blank sheet of paper until drops of blood form on your forehead.” ---ganun naman pala e!—kung gusto mong maging writer, kumuha ka ng pako at martilyo at itusok ito sa iyong noo. Hindi mo na kailangang magpakahirap—siguradong sandamakmak na dugo ang tutulo at malamang mahigit sandaang akda rin ang maisusulat mo!

babababababa

Minsan kumain ako sa Golden Fork Restaurant sa may Khalidiya St. malapit sa Sheraton Hotel kasama ang mga kaibigan ko. Second time ko---may mga masasarap na pagkaing Pinoy—meron din namang hindi--tulad ng nilagang baka na animo’y binanlian lang ng maligamgam na tubig. Hindi naman talaga iyon ang kapansin-pansin. ‘Yung lady service crew na nagtatrabaho doon. She doesn’t even care to smile. Nakagusamot ang mukha habang nagse-serve. Binibiro mo na---hindi pa rin ngumingiti. Ewan ko nga ba kung bakit sa lahat halos ng kainang pang-Pinoy dito sa Abu Dhabi, bihira lang ang makikita mong approachable at palaging nakangiting babaeng service crew. Paalala po sa inyo—walang bayad ngumiti kabayan! Kung iniisip ninyo na minamaliit namin ang trabaho ninyo—nagkakamali po kayo. Proud kami sa inyo at dapat maging proud din kayo sa sarili ninyo. Huwag po ninyong iisipin na porke ‘yan ang uri ng trabaho ninyo ay bababa na ang tingin sa inyo ng mga kapwa natin Pinoy---pantay-pantay tayo dito dahil pare-pareho tayong nagtatrabaho ng marangal para sa ating mga mahal sa buhay.

babababababa

Minsan, nahuli ako ng boss ko na naglalaro sa computer ko. Nagkataong walang internet connection noon kaya apektado ang sistema ng trabaho. Hindi lingid sa kanyang kaalaman na wala naman talaga akong maaaring gawin maliban sa maglaro o magpanggap na lang na may ibang ginagawa. Pero ganun pa man, hindi ko pa rin naiwasang makaramdam ng hiya dahil naglalaro lang ako sa oras ng trabaho at pagkatapos ay susuweldo ng buo sa katapusan. Parang na-guilty ako. Iba pala ang pakiramdam kapag boss mo na ang nakakakita sayo habang naglalaro ka sa oras ng trabaho. Nakakahiya. Hindi ko naman pwedeng sabihin na, “Sir, halika dito, laro tayo, try mo po oh!”. Actually, hindi ko iniisip kung anong pwede niyang isipin sa mga oras na iyon dahil una sa lahat, alam kong nauunawaan naman niya. Sa hindi ko malamang dahilan, ay ramdam na ramdam ko na hindi lamang ako sa kanya napahiya kundi maging sa sarili ko. Nahiya ako dahil parang naglaho ang isang uri ng respeto na dapat ay ibinigay ko----at iyon ay ang respeto sa kanya bilang boss. Para akong naging isang batang paslit. I’ve somehow lost the sense of my professionalism. Sa ngayon, hindi ko pa din maiwasang maglaro minsan lalo na at dinadapuan ako ng sobrang antok. Sabi ko, ‘yae na, may Alt+Tab keys naman…

babababababa

Naranasan na ba ninyong makaamoy ng hindi kaaya-ayang amoy habang gumagamit ng banyo (comfort room, wash room, bathroom, so forth…?) Ako? Oo. Kani-kanina lang at iyong iba pa ay hindi ko na mabilang. It’s a different kind of thing---I mean it’s not that “amazing but worst hygiene pandemic” na amoy ng mga Pana at Patan. Mas malubha pa sa isang bubonic plague kung tutuusin---I am just exaggerating it, huh!Pero seryoso, may mga taong walang pakialam sa mga makakaamoy ng “f***” nila. Minsan nga habang nasa CR ako, ang baho talaga as in. Daig mo pa ang nakakulong sa kadiring closed-door smoking area ng Abu Dhabi International Airport at nalulukuban ng sangkatutak na usok ng yosi. Well, needless to say, kung ayaw mo na maamoy ng iba ang “f***” mo, try mo kayang i-flush kaagad ang trono. Everytime na alam mong may lumabas na at pumatak na ito sa reservoir, huwag ka nang tamading pindutin ang flush kaagad para hindi na dalhin ng hangin ang amoy ng kadiri mong “f***”. Anyway, nasa tabi o nasa likod mo lang naman ang flush more or less. Be responsible naman. Ok lang sana kung ikaw lang ang makukulob sa amoy niyan. Paano naman ‘yung iba, hindi ba? Social responsiveness. Malaki ka na—paganahin mo naman ang sensitivity mo my friend….(my friend ang tawag ng mga Pinoy sa bawat ibang lahi na nakakasalamuha dito sa UAE (hindi ko lang sure kung ganito din sa mga bansa ng iba nating mga kapwa OFWs)---mukhang isang “my friend” ang laging gumagawa ng ganito sa banyo ng opisina kase ang Pinoy, ismarte ‘yan mag-isip. Nagfa-flush kaagad. Sensitive at socially responsible. Hindi kase sila Pinoy e kaya ganyan sila umasta! More power sa mga responsableng Pinoy saan man sa mundo…magflush kayo ha!!!

babababababa

Mukhang sinasalubong na nang samut-saring problema ng bayan si Pangulong Noynoy Aquino ngayon pa lang. Nanood ako ng mga pangunahing balita sa ABS-CBN (no offense meant sa mga maka-GMA---ako naman e kahit anong istasyon---nagkataon lang na ito ang una kong nabuksan sa site na pinapanooran ko). Problema sa tubig ng kalakhang Maynila. Ang kanyang magiging kauna-unahang SONA na ayon sa mga aktibista/repormista ay may temang “overkill” daw ang gagawing pagharang ng mga miyembro ng kapulisan sa kanila kung sakaling sumiklab ang gulo habang isinasagawa ito. Ang pagbusisi sa mga kahina-hinalang aktibidades ng PAGCOR. Si Basyang. Ang PAG-ASA at ang mga bulok na facilities nito… etc. etc..Hindi na bago sa ating pandinig ang mga ito, hindi ba? Dapat e well-anticipated na ito ng mga political analyst at ng mga personal na tagapayo ng ating Pangulo. ‘Yun nga lamang---sana….may solusyon at hindi puro analysis lang dapat…Ayaw ko munang husgahan ang Pangulo sa ngayon dahil wala pa naman siya talagang napapatunayan. We’ll see after his very first State-of-the-Nation Address---baka sakaling may magbabago nga. Oo nga pala, right after Mr. Aquino’s inauguration, I was invited to join sa isang malawakang job fair dito sa Abu Dhabi. Ayon sa bulung-bulungan, joint project daw ito ni Pangulong Aquino at ng UAE Government (“go-nar-ment”---kapag Indiano o Pakistano ang kausap mo at hindi ko alam kung saan nila napulot ang pronunciation na ito!) para sa mga OFWs dito sa UAE. Ang masaklap—hindi ako nakapunta sa job fair…Tsk..tsk…tsk…

babababababa

I received an informative e-mail kuno’ noong isang linggo mula sa isang close friend ko na Indiano na si Hanif Deshmukh. Based on the e-mail, bakit daw hindi malimit inuulan (umuulan din po dito, ‘yun nga lang bihirang-bihira) ang Middle East kumpara sa ibang mga bansa gaya ng mga nasa Europa. ‘Yung mga nasa larawan daw ang makapagpapaliwanag ng sagot. Well, no kidding aside, kasalukuyan ko pang inaalam kung anu-ano ang mga siyentipikong basehan kung bakit nga ba saksakan at nuknukan ng init dito sa Gitnang Silangan. Alam naman natin na may paliwanag dito pero dahil limitado ang paggamit ko ng internet connection dito sa opisina---sa bahay ko na lang gagawin at babalitaan ko kayo.

babababababa

“I shall return.

----Gen. Douglas McArthur


“Parenthetical remarks (however relevant) are unnecessary.”

----Frank L. Visco